Zetten games aan tot geweld? 

Alexander Vanhulsel   |   06-08-2012   |   in Special, Column  |  Reageer (32)   |  

En als het kon, zou je nog het liefst je frustraties duidelijk maken aan de anderen door op magische wijze je geliefde Drake Sword uit je PlayStation te trekken en dreigend in het rond te meppen. En nadat je op die manier je huiskamer tot een puinhoop hebt herleid, zal je dan eindelijk begrijpen wat er in al die artikels precies bedoeld wordt als er geschreven wordt dat “gewelddadige games aanzetten tot geweld.”

Er zijn al een heleboel studies verschenen die beweren dat je door het spelen van een
gewelddadig spel agressief wordt, of - zoals ik het graag bekijk - in Hulk-modus gaat. Als
voorbeeld haalt men graag de zeldzame incidenten aan waarbij een moord wordt gepleegd
en de schuld gestoken wordt op een game dat de moordenaar net nog speelde. Of die studies het bij het rechte eind hebben, daar valt over te discussiëren. Er zijn heel wat tegenstanders die zeggen dat gamen en in Hulk-modus gaan niets met elkaar te maken hebben, of dat ze wel samengaan, maar niet noodzakelijk uit mekaar voortkomen. Andere tegenstanders spreken niet tegen dat agressie en gamen gepaard kunnen gaan. Maar ze stellen zich de vraag of gamen agressie uitlokt, of omgekeerd: dat agressie gamen uitlokt. Met andere woorden is het mogelijk dat mensen net gaan gamen om hun agressie af te reageren, en dus niet gewelddadig worden van het gamen zelf, maar dat ervoor al waren. In die visie zijn wij allemaal diep vanbinnen een Hulk, en gebruiken we games als een uitlaatklep om in de Bruce Banner-modus te blijven. Gamen is dus net nuttig, we verkiezen immers virtueel boven écht bloed aan onze handen (dat maakt de controller namelijk minder vuil).

Net als ons favoriete barbecuevlees lijkt het wel alsof films veel te weinig op de rooster
gelegd worden. En dat terwijl ze in vergelijking met games minstens even gewelddadig
kunnen zijn. Waarom men dan minder commentaar heeft op films, kan te wijten zijn aan
een tweetal factoren. Ten eerste omdat gamen nog steeds onbekender is voor de oudere
generatie, ze zijn nu eenmaal niet opgegroeid met games zoals wij (van een ongelukkige
jeugd gesproken!) en beschouwen ze daarom als ‘gevaarlijk’. Ten tweede omdat je bij games veel meer betrokken bent met de personages dan bij een film, en daardoor gemakkelijker de gedragingen van je lievelingsmoordenaar zou overnemen.

Aan welke kant je nu ook staat, het is een feit dat psychologen het er steeds meer over eens geraken dat gamen een grote invloed uitoefent op je Hulk-kant. Geweld zet nu eenmaal aan tot geweld, zeggen ze. Gamers die niet akkoord gaan hebben weinig weerwoord. We kunnen nieuwe studies uitvoeren, en met man en macht vechten tegen het kwade daglicht waarin de anderen ons zetten, maar de tegenstand is groot. Gelukkig hebben wij één extra troef in handen die zij niet hebben: wij kunnen die frustraties tenminste uitwerken door een dagje diehard te gamen!